23 Apr, 23:15, 35 x viewed

M'n omaatje (want van de struise dame met de flinke buste was de laatste jaren niet veel over) heeft het leven eindelijk los gelaten vorige week. Ze was op, ze kon niet meer, maar ze hing zo ontzettend aan haar dochters dat ze gevochten heeft als een leeuw om er toch bij te blijven. En dat was sneu, dat had ik niet voor haar gewild, niemand niet. Oma's kunnen een grote stempel op je leven drukken, zo ook de mijne. Ik ben het eerste jaar in haar huis opgegroeid, ze was er tijdens alle belangrijke gebeurtenissen in m'n leven, ze was het kroontje op onze familie, misschien juist wel omdat ze zo kwetsbaar en bang was. Ze is vertroeteld, ze is verwend, ze was vaak het middelpunt, ze was een oma. Een oma die je leert breien, die met je arm in arm op de braderie loopt, die bij elke schooluitvoering trots glimmend in de zaal zit, die tegen elke willekeurige voorbijganger zegt dat je haar oudste kleindochter bent, die denkt dat je een top baan hebt en daarover opschept, die vind dat je 5 kilo lichter bent dan de weegschaal aanwijst, die altijd blij is als ze je ziet (ok, niet die keer toen ik luid huilend met m'n voortand bloedend bungelend aan één velletje in de keuken stond en zij probeerde alle dames van de plattelandsvrouwenclub van koffie te voorzien, en ook niet die keer dat zuslief een wiebertje in m'n neusgat had gepropt), maar verder eigenlijk altijd. Ik vond haar spionnetje soms iets teveel naar binnen staan, maar ik hield van haar omdat ze MIJN oma was en ik me bij haar altijd kind heb gevoeld