M'n omaatje (want van de struise dame met de flinke buste was de laatste jaren niet veel over) heeft het leven eindelijk los gelaten vorige week. Ze was op, ze kon niet meer, maar ze hing zo ontzettend aan haar dochters dat ze gevochten heeft als een leeuw om er toch bij te blijven. En dat was sneu, dat had ik niet voor haar gewild, niemand niet. Oma's kunnen een grote stempel op je leven drukken, zo ook de mijne. Ik ben het eerste jaar in haar huis opgegroeid, ze was er tijdens alle belangrijke gebeurtenissen in m'n leven, ze was het kroontje op onze familie, misschien juist wel omdat ze zo kwetsbaar en bang was. Ze is vertroeteld, ze is verwend, ze was vaak het middelpunt, ze was een oma. Een oma die je leert breien, die met je arm in arm op de braderie loopt, die bij elke schooluitvoering trots glimmend in de zaal zit, die tegen elke willekeurige voorbijganger zegt dat je haar oudste kleindochter bent, die denkt dat je een top baan hebt en daarover opschept, die vind dat je 5 kilo lichter bent dan de weegschaal aanwijst, die altijd blij is als ze je ziet (ok, niet die keer toen ik luid huilend met m'n voortand bloedend bungelend aan één velletje in de keuken stond en zij probeerde alle dames van de plattelandsvrouwenclub van koffie te voorzien, en ook niet die keer dat zuslief een wiebertje in m'n neusgat had gepropt), maar verder eigenlijk altijd. Ik vond haar spionnetje soms iets teveel naar binnen staan, maar ik hield van haar omdat ze MIJN oma was en ik me bij haar altijd kind heb gevoeld

Mijn zus zoekt altijd de leukste kadootjes uit voor haar neefje, zo heeft hij voor zijn verjaardag een vlieger gehad. Het is een flink geval, met keke kleurtjes (oranje en groen) en ziet er zeer professioneel uit. Bij zijn laatste logeerpartij bij tante & Co zijn ze op het strand gaan vliegeren en toen was dit onwijs kei cool! Toen zus afgelopen woensdag hier was zag ze de vlieger nog netjes ingepakt bij Jamal op z'n kamer staan en informeerde even of wij met ons kind al eens gevliegerd hadden. Ehhhh....nee dus... Ik lijk niet op m'n zus helaas. Ik kom niet verder dan arretjes cake maken met kindlief voor de kerstviering. Sportieve activiteiten zijn niet aan mij besteed. Dit komt niet door mijn fysieke beperkingen (nee oma, echt niet, als het moet kan ik echt wel even rennen). Mijn oma heeft n.l. een zwaar trauma overgehouden aan mijn jeugdkanker (ik alleen aan die kale kop). Zo heeft ze al mijn nichtjes vroeger altijd wijsgemaakt dat ik niet kon rennen. Dit kwam aan het licht toen we ooit met de hele familie bij elkaar waren en iemand opperde met z'n allen mee te doen aan een familie handbaltoernooi. Ok, ik was niet laaiend enthousiast maar wilde wel meedoen, waarop onze Linda verbaasd zei; maar jij kan toch helemaal niet hard lopen?! Ai, zo word je als kind dus gestigmatiseerd. Enfin, tante Gaby is een geweldige tante, want daar kun je mee voetballen en alles (ik ben wel handig voor de boterhammen enzo). Maar de vraag over de vlieger bleef wel hangen bij Jamallekind en zo ging hij gisteren héél enthousiast met zijn vriendje Mike vliegeren . Ze kwamen met rooie konen na twee uur terug, het was hartstikke cool geweest, ze hadden em zelf in elkaar gezet en hij deed het onwijs goed! Zo ook vandaag, Jamal had weer een ander slachtoffer gevonden en toog met Matthew naar zijn veldje, want daar stonden tenminste niet zoveel bomen. Na een kwartier zagen wij hem (lui liggend op de bank) door het raam al flink over de zeik aankomen. Huilend op de grond bij de vuilnisbak kwam het eruit; het was een super stomme vlieger,want er stond veel te veel wind (windkracht 9 volgens het Brabants Dagblad) en daardoor was de vlieger steeds om gegaan en HELEMAAL in de knoop. Hij ging hem weggooien, want nu kon er toch niemand ooit weer mee vliegeren, want hij ging em ECHT niet uit de knoop halen. Dan te bedenken dat Ron dit gisteren voor hem gedaan had, dus het kleine frustje had überhaupt nog niks uit de knoop hoeven halen. Ron is altijd zeer van de meegaande (ik ben meer van de sarcastische, zo van ; oh, dus omdat er zoveel wind staat waardoor je niet kunt vliegeren is het nu een stomme rotvlieger en kan ie in de prullenbak, nou, dan zal ik even aan je tante doorgeven dat ze voor jou voortaan maar geen mooie kado's meer moet meebrengen want als het niet gaat zoals jij wilt ga je dingen die je gekregen hebt weggooien)! Maar ik hield m'n snufferd. Dus Ron zegt dan dingen als ; ja jongen da's vervelend, maar het waait nu ook te hard, etc. Maar Jamal kan dit soort dingen vrij lang volhouden (al zittend naast de vuilnisbak) en die vlieger lag languit op de grond in de keuken. Dus ik ernaartoe met de mededeling dat de vlieger ook niet midden in de keuken kon blijven liggen, dus dat ie wel even opgepakt en naar boven gebracht moest worden. Kijk en dan word ie pissig, mijn kleine mannetje met zijn reebruine ogen. Nou hij KON hem niet opruimen, want hij zat HELEMAAL in de knoop en daarom kon ie alleen nog maar in de vuilnisbak. Volgens mij zit Ron op zulke momenten te wachten op wat Deb nu gaat doen. En wel het volgende: nu ga je als de sodemieter die vlieger bij elkaar pakken en boven op je kamer leggen en het is geen vraag maar een eis PUNT!!! En daar ging ie, boos op mij, boos op die stomme vlieger en boos op de wind. Misschien scoort ie er ooit nog een nummer 1 hit mee

Mijn man volgt naast zijn werk ook nog een studie (HBO Maatschappelijk werk), op zich niks mis mee, eerder zelfs interessant want ik steek er zelf ook nog wat van op. Omdat mijn man ook errug van genieten houd (lees niksdoen) worden schoolopdrachten regelmatig op het laatste nippertje gemaakt. Zo ook gisteravond. Pas over half acht klaar met werken, zet manlief thuis mijn overheerlijke brocolistamp met krokante speklapjes in de magnetron, gaat daarna halfuurtje zitten figuurpoepen (met het Brabants Dagblad), drinkt een bak kofie met het vrouwtje, verteld over zijn drukke dag (zeker een uur, maar nogmaals, het is interessante materie DE MENS dus ik luister echt), waarna we uiteindelijk op aanvullende onderwerpen aangaande onze eigen jeugd, ouderschap, relatie, etc komen waarbij ik tegen tienen voorzichtig opper dat er nog een LO (leeronderneming) op hem ligt te wachten die afmoet. Of ik kan helpen? Ofcourse my darling (zo wordt ik wel vaker gecharterd voor typewerk). Maar ik ben nogal van rappestein en Ron is een denker. M.a.w. ik kan rustig een rondje door de kamer rennen, mijn nagels lakken en een nieuwe bak koffie inschenken eer manlief bedacht heeft wat ie op papier wil hebben. Hierdoor worden dingen dan ook regelmatig in mijn bewording in Word gehesen (moet je maar opschieten). Ondertussen irriteer ik me mateloos aan de inefficientie die kennelijk hoort bij de sociale sector. Daar kan ik nog wel een regeltje over 30 over kwijt, maar dat doen we nu niet. Uiteindelijk na anderhalf uur staan de opdrachten op papier en moeten nog verzonden worden via mail aan alle mede-studenten (keb ze nog nooit gezien, dus weet bij God niet wat voor types het zijn). Ik ben ondertussen vreselijk balorig en besluit er een leuke intro bij te plaatsen, die als volgt luid:

Hallo allemaal,

Hier eindelijk met dank aan mijn lieve vriendin Debke voor het correcte typeverslag mijn LO 1 en 2

Dikke lul,
Ron

Nadat ik op send had gedrukt heeft Ron een rooie kop en vraagt wel 3 x; dat heb je toch niet echt verzonden hè! Whahahaha, ben nu al benieuwd naar de reacties

Zit nog in m'n bedrijfskleding achter de pc (die planner heeft vast gedacht,die Hagenees kunnen we wel laten werken op zaterdag 2 feb ) en ik denken dat dat wel lachûh zou worden vandaag bij de bank in Tilburg Centrum, maar er is niet één konijnenpak bij me binnen geweest vandaag!!
Ik heb ze wel voorbij zien lopen en fietsen in de kleuren oranje en groen (colors of Tilburg) en allerlei andere creaties, maar niemand dacht, ik stap ff naar binnen, leuk voor Deb. Pffff, nobody made my day
Maar goed, je moet het zelf maken, dus ik ga zo in the kitchen aan de gang met mijn pannetjes om eens een goed ondergrondje voor vanavond te brouwen. Hoe doe ik dat?! Wel, men neme een pan water en daar knal je de voor jou voldoende hoeveelheid ongekookte macaroni in (breng aan de kook). Ondertussen hak je een ui en een vers teentje knoflook en deze fruit je in de koekenpan met een bakje hamblokjes. Voeg daaraan toe een flinke theelepel sambal badjak, een flinke scheut ketjap en een klodder ketchup (mucho). Macaroni gaar dan ook er bij, lekker veel geraspte kaas erover heen en nog meer ketchup en je hebt de beste drankondergrond available (Ron heeft bij de friettent gezeten net, maar die wordt toch nooit ziek of hij vind m'n macaroni gewoon niet te vreten, kan natuurlijk ook). Van teveel rosé ga ik kokken, dus vanavond vertrouwen we maar weer op the good old Coebergh, is maar 1 keer fout gegaan en dat was héél lang geleden en daar is alleen Belin getuige van geweest (de arme schat). Wordt vervolg....

Zo ff met een Minty Maroc in m'n joggingpak achter de pc (Ron is toch niet thuis). Wipneus en Pim voorgelezen, was in de machine, tv op de soul classics zender (ff GEEN Nickelodeon) en het is dat ik aan het lijnen ben anders had ik een stroopwafel gepakt. Angelita heeft alles hier weer geboend en opgeruimd, ze is haar gewicht in goud waard, serieus! Zit ze morgen ook nog m'n carnavalsblouse in te nemen (die natuurlijk weer wijd is waar ie dat niet hoeft te zijn). Gister ging ik ook op de relax tour (kampen jullie op het werk ook continue met onderbezetting)?! Dus bad vol laten lopen om nou eindelijk eens die pot mango bath wash te gebruiken, blijkt nadat ik me echt helemaal had ingezeept dat ik zwaar allergisch ben voor die mangoshit, dus zat helemaal onder de jeukebultjes Heb ik dat?! Lig ik eindelijk vroeg (23.15 u) in bed, gaat tegen half twaalf de telefoon en met een aantal zwakke broeders in de familie schrok ik me de pleuris. Maar het was mijn 2e man, die net bij de EHBO vandaan kwam (op mijn aanraden) en inderdaad een longpleuris (eh ontsteking) bleek te hebben. Het is een kanjer, dus ik mis haar!!!!! en nu waarschijnlijk nog langer.

Gister was je jarig en ook al bijna 10 jaar dood, dat blijf ik een raar idee vinden. Ik mis je nog steeds, soms meer dan anders, zeker als er iets de revue passeert waardoor ik aan je denk. Dat kan een liedje zijn, een geur, maar ook een herinnering die opkomt als ik met Ron praat over vroeger. Hij heeft je nooit gekend en ik zijn ouders niet, da's jammer, want dat had ik wel graag gewild. Je wordt nooit ouder dan 47, da's ook al zo vreemd, dat scheelt nu maar 10 jaar met mij. Pap ik van je, met je grote bek, met je kleine hartje, met al je zwaktes en je botte gedrag. Ik heb je vaak vervloekt als je me weer laat belde, met je dronken kop (ook al heb ik toen vaak met je gelachen en gehuild), nu zou ik het heerlijk vinden om je stem weer eens te horen.............

Weet je, carnaval is een ultieme manier om je relatie op te leuken. Je kunt je verkleden als een sexy bunny, de hele avond in de kroeg rondhuppelen en vervolgens ga je met die stoere piraat mee naar huis (gewoon je eigen vent, maar met dat ooglapje spannender dan normaal).Ik heb een site gevonden met echt geweldige kostuums voor vrouwen (www.carnavalkostuums.nl), dus dames wapper met je creditcard en verras je lover met carnaval!

Zit hier helemaal uitgekakt achter de pc, hell of a week (maar ook weer veel gelachen, geleerd en gedaan). Sta morgen om 08.00 u weer op het voetbalveld met zoonlief (nieuwbakken ouders, bezint eer ge begint aan sportiviteiten van uw kroost). Is toch geen normale tijd voor de zaterdag?!
Maar goed, als ik die kleine hinde over dat veld zie vliegen dan ben ik het alweer vergeten en geniet ik van die 10 kleine mennekes, die één is nog leuker dan de ander. Guus is mijn favoriet, een sociaal lekker joch, met 2 broers en zijn ouders zijn ook al van die leuke mensen. Als ik Jamal ophaal blijf ik fijn plakken in de grote woonkeuken, buurtkinderen lopen af en aan, Dapper (de hond) springt ook mee en ik denk ; als ik 30 was had ik ook gekozen voor net zo'n druk, levendig gezin. Maar ik ben 37 (going on 38) en in mijn geval jeuken mijn eierstokken (oh nee, er werkt er maar 1) maar zo heel af en toe. Ben wel benieuwd hoe een kind van mij en Ron eruit zou zien (ik durf te wedden dat het rood haar zou hebben, dikke billen, blauwe ogen, sproetjes....een lachebek (moet wel, Ron en ik hebben allebei geen denk maar lachrimpels). Soms denk ik, het zou nog net kunnen en dan weer, een baby , zo'n afhankelijk klein wezentje, korte nachten, continue verzorging, kan niet lopen, kan niet praten, niet zelf eten, pfffff, wat vermoeiend. Ik neem ze van jullie allemaal op schoot en denk na 15 minuten, MAN wat krijg je daar een lamme arm van, ik heb trek in een peuk, kan de moeder nu weer ff kappen met kleppen en dit kind van m'n arm afhalen. Zal wel komen omdat je dat kindje niet 9 maanden gedragen hebt. Volgens mij kunnen ze daarna over je heen schijten en kijk je die kleine kale kneiter nog liefdevol aan.

Zo kom ik hier ook hele vervelende mensen tegen. Rij vandaag in m'n autootje halverwege de straat (eenrichtingsverkeer, geparkeerde auto's aan beide zijden). Komt er een dikke zilveren Mercedes hard de straat in rijden (waar ie dus niet in mag). Midden op de weg, dus ik ook midden op de weg, we konden elkaar niet passeren (zou het daarom eenrichtingsverkeer zijn)?! Ik ga niet opzij (tuurlijk niet, ik vergeet wel eens dat ik van het zwakke geslacht ben en maar drie turfen hoog) De eng nek wijkt ook niet. Ik wijs dat ie naar achteren moet en dat ik dat ECHT niet van plan ben (ik zit stiekem op een kussen). Hij rijd hard naar voren, zijn neus raakt de mijne. Het is al donker ik kan niet zien of ie groot, sterk en agressief is (maar denk van wel). Maar ik wordt link (wat denkt die vuile idioot wel niet) en wapper met m'n handje dat ie NU naar achter moet. Hij geeft gas en rijdt tegen m'n auto aan (ok, die meneer is niet onder de indruk). Ik ontplof bijna en overweeg uit te stappen. Dan duwt ie me met z'n auto naar achteren en ..... ik denk aan die keer dat ik door m'n grote bek een vuist in m'n gezicht krijg van een voor mij compleet onbekende HUFTER. Aan aan die keer dat een motorrijder op me af kwam rijden (toen ik ook m'n bek niet kon houden). Dus, ik wijs opnieuw dat ie toch echt naar achteren moet omdat ik anders niet aan de kant kan.Dat doet ie en ik ga aan de kant (en vind mezelf zóóó'n verschrikkelijke schijterd) en hij scheurt langs me. Geen kenteken gezien, geen gezicht en ik ben WOEDEND . Op zulke momenten zou ik zo graag een grote sterke vent zijn, want ik had em uit z'n auto getrokken en em de vetpleuris geslagen. En nu voel ik me een trut en ben ik nog link!!